نیویورک به روایت لو رید

نیویورک به روایت لو رید[۱]

لینک آلبوم در اسپاتیفای

شاید باورش سخت باشد اما کمتر از ۳۰ سال پیش نیویورک که امروز پایتخت فرهنگی و اقتصادی جهان به حساب می‌آید، بیمار محتضری بود که تنها تصورش از آینده یک چیز بود؛ مرگ. تاریک‌تر از تاریک‌ترین تصوری که از یک شهر می‌توان داشت. ویرانه‌ای به وسعت ۷۰۰ کیلومتر مربع. روند زوالی که دهه ۱۹۷۰ میلادی شروع شد و تا ابتدای دهه ۱۹۹۰ ادامه پیدا کرد.

با شکست سنگین جیمی کارتر در انتخابات ۱۹۸۰ در پی تسخیر سفارت آمریکا، رونالد ریگان به ریاست جمهوری رسید. ریگان با اتخاذ سیاست‌های محافظه‌کارانه اقتصادی مثل کوچک‌سازی دولت، کاهش مالیات[۲] و قوانین ضدسندیکایی[۳]، معادلات اقتصادی شهرهایی که وابسته به کارخانه‌های بزرگ بودند را به کل تغییر داد. در نتیجه این سیاست‌ها، نیویورک که در میانه دهه هفتاد در روند رکود افتصادی قرار گرفته بود، به مرز ورشکستگی مطلق رسید. با کاهش چشمگیر بودجه فدرال، برای فرار از مرگ اقتصادی مسئولین نیویورک مجبور به کاهش سنگین بودجه خدماتی و درمانی شهر شدند. بیکار شدن نیم‌میلیون نفر، تعطیلی بیمارستان‎های روانی و سرگردان شدن هزاران بیمار روانی در قامت بی‌خانمان در سطح شهر، آتش‌سوزی هر روزه در نبود آتش نشانی، شیوع گسترده ایدز، تبدیل شدن محله تئاتر نیویورک[۴] به مرکز فحشا، اپیدمی مخدر کراک، به قتل رسیدن سالانه بیش از ۲۰۰۰ نفر، بالا گرفتن درگیری‌ها و جرائم نژادی، سلطه مطلق گروه‌های مافیایی بر محله‌های مختلف، فساد ساختاریافته نهادهای حکومتی و پلیس، تصاویری عادی از زندگی در نیویورک آن دوره بود. در یک کلام، شهری که زمانی نماد رویای آمریکایی بود، در یک قدمی مرگ قرار داشت.

Pedro lives out of the Wilshire Hotel
He looks out a window without glass.
The walls are made of cardboard, newspapers on his feet.
His father beats him cause he’s too tired to beg.

Dirty Blvd

این‌ها همه آمار و اخبار رسمیِ وضعیت نیویورک ۱۹۸۰ است اما برای لمس زندگی یک نیویورکی، این آمار و اخبار چندان به کار نمی‌آیند، بلکه باید قصه را از زبان یک شهروندِ به ستوه آمده‌ شنید. اعداد و ارقام تاریخ کلان را بازگو می‌کنند اما نیویورک لو رید، از دریچه شهروندانش و با تاریخ خردش روایت می‌شود. همین تاریخ خرد است که جوهره واقعی زندگی را به شنونده منتقل می‌کند. لو رید همان شهروند به ستوه آمده است که ایستاده در میان خرابه‌های نیویورک، روایتگر زوال شهرش می‌شود. “شاعر نیویورک” با لحن دلزده و عصبانی اما شاعرانه‌‌اش، موشکافانه زندگی مردم کلانشهر را با کوچک‌ترین جزییاتش ثبت می‌کند و بعد آنها را لابلای  شخصیت‌ها و اتفاقات خیالی‌اش جای می‌دهد. شخصیت‌ها و اتفاقاتی که هنرمندانه در جای جای آلبوم حضور پیدا می‌کنند.

در “رومئو ژولیتی داشت”[۵]، لو رید در لابلای اخبار سو مصرف کراک و کشته شدن پلیس، رومئو و ژولیت را نه در ایتالیا بلکه در نیویورک دوباره می‌نویسد. داستان رومئو رودریگز مکزیکی که فروشنده مواد مخدر است و ژولیت بلِ خیابان‌گرد. در رومئو و ژولیت لو رید مهم‌ترین مانع، شهر است، شهری که در آن “دیلر‌ها خواب اسلحه می‌بینند” و در آخر هم همه چیز در منهتن در یک لحظه گم می‌شود و از بین می‌رود. پدرو که با کتک مجبور به فروش جنس در “بلوار کثیف”[۶] شده، به کشتن پدرش فکر می‌کند. یا سام که از جنگ ویتنام برگشته و تنها چیزی که از جنگ با خود آورده، اعتیاد به هروئین است. نت بعد نت و شعر بعد شعر، روزنامه‌نگاری موسیقایی لو رید ادامه پیدا می‌کند. واقعیت عریان با تمام هولناکی‌اش خود را عرضه می‌کند، همانطور که ممکن بود در رادیو یا تلویزیون آن روز شنیده شود.

A cop was shot in the head by a 10 years old kid named Buddha in Central Park last week
They shot that old lady ’cause they thought she was a witness to a crime she didn’t even see

Hold On

هیچ کس و هیچ چیز از قلم نمی‌افتد. شخصیت‌های واقعی هم به اندازه شخصیت‌های خیالی حضور دارند. از دونالد ترامپ گرفته تا پاپ جان پل دوم، از تیتر اخبار تا صحبت‌های سیاست‌مداران با طنز یا عصبانیت زیر تیغ نقد قرار می‌گیرند. تمام آلبوم به مثابه یک رمان طولانی یک به یک زوایای زندگی شهر را بازتاب می‌دهند. از شکل گیری شهر که “با نقشه‌های اشتباه کلمب را به خاک نیویورک کشاند” تا پایان عمرش وقتی که “دارد در هادسون کثیف غرق می‌شود. درست مثل روم باستان” چرخه حیات نیویورک مرور می‌شود.

می‌توان در مورد تک تک آهنگ‌های این آلبوم ۵۷ دقیقه‌ای نوشت اما شاید بهتر باشد به آلبوم به عنوان یک کل نگریست که سعی در انتقال تجربه زندگی در نیویورک ۳۰ سال پیش دارد. انتقال تمام احساس نفرت و ترسی که یک شهروند نیویورکی به طور روزمره نسبت به شهرش حس می‌کرد. تمام تصاویر منزجرکننده، اخبار ترسناک و حتی بوی متعفنی که نیویورک را در برگرفته بود. تلاش برای اینکه وقتی آخرین آهنگ به پایان می‌رسد، مخاطب در بخشی از وجودش نیویورک را زندگی کرده باشد.

Staten Island disappeared at noon, and NASA blew up the moon.
They arrested the Mayor for an illegal favor, sold the Empire State to Japan
The ozone layer has no ozone anymore
and you’re gonna leave me for the guy next door
I’m Sick of You

Sick of You

[۱] Lou Reed

[۲] در طول ریاست جمهوری ریگان مالیات اقشار پردرآمد از ۷۰ به ۲۸ درصد کاهش پیدا کرد.

[۳] در یک نمونه، ۱۱۰۰۰ نفر از کارکنان صنایع هوایی آمریکا به خاطر اعتصاب اخراج شدند.

[۴] Broadway

[۵] Romeo Had Juliette

[۶] Dirty Boulevard

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *